Buurtbeheerder Hammadi: "Bouwen aan een goed thuis - Herstel de kracht van de sociale traditie"
Dagelijks sta ik als Buurtbeheerder van 3B Wonen midden in de wijk, op de grens tussen beleid en de rauwe realiteit. Ik zie met eigen ogen hoe belangrijk de sociale aanpak is binnen de volkshuisvesting.
De Nederlandse manier van sociaal werken heeft duidelijke regels en richt zich op duurzame maatregelen. Toch merk ik dat de verwachtingen van inwoners hoog zijn: mensen willen vandaag al oplossingen zien voor de woningnood en leefbaarheid. De kloof tussen beleid en de directe behoeften in de wijk maakt het gesprek hierover zo lastig en emotioneel. Met mijn verhaal wil ik terug naar wat ons verbindt: de kracht van samenleven.
Onze traditionele belofte staat onder druk
Toen ik op drieëntwintigjarige leeftijd naar Nederland kwam, viel het mij op hoe bijzonder de sociale volkshuisvesting hier was: iedereen – ongeacht inkomen of achtergrond moest kunnen rekenen op een goed en betaalbaar huis. Het gaf mensen rust, vertrouwen – een basis om op te bouwen. Die belofte staat nu onder grote druk. Ik zie hoe gezinnen, starters, ouderen én nieuwkomers worstelen met de woningnood. De discussies hierover lopen hoog op en emoties overschreeuwen vaak de feiten.
De oorzaak van de wooncrisis
De afgelopen tien jaar zijn er veel woningen gebouwd, ruim 710.000 sinds 2014. Maar slechts ongeveer 46.000 daarvan zijn betaalbare sociale huurwoningen. Ondertussen groeit de bevolking hard (onder andere door migratie en vergrijzing), worden steden voller en wordt bouwen steeds duurder door allerlei regels, milieueisen en vergunningstrajecten. Dit zorgt voor een groot tekort aan betaalbare woningen. Vaak hoor ik dat dit probleem wordt veroorzaakt door één groep die de woningen “inpikt”. Maar dit klopt niet. Jarenlang maakte de politiek de keuze om minder te investeren in sociale huurwoningen, omdat dure koopwoningen meer opleveren. Oftewel, ons sociale woonbeleid maakte plaats voor de economie.
De verstikkende werking van woonverstikking
Dit tekort aan woningen zorgt voor wat “woonverstikking” heet. Het is niet altijd zichtbaar maar je voelt het wel. Het legt druk op wijken, veroorzaakt spanningen en vaak worden de problemen toegeschreven aan één specifieke doelgroep: “statushouders”. Statushouders bijvoorbeeld hebben volgens de wet recht op een woning – dat is een nationale taak, geen lokale gunst.
Nieuwe Nederlanders zijn deel van de oplossing
We moeten het negatieve frame omdraaien. Veel nieuwkomers dragen direct bij aan onze samenleving. Ze vullen tekorten op in de bouw, zorg en techniek — sectoren die we hard nodig hebben als we bijna 1 miljoen nieuwe woningen willen bouwen voor 2030. Ze helpen de vergrijzing opvangen en vullen het tekort aan vakmensen op.
De oplossing: Herstel de sociale kracht
De oplossing ligt niet in het zoeken van schuldigen, maar in het herstellen van onze sociale kracht. Dit betekent dat we beleid moeten voeren op basis van feiten en menselijkheid in plaats van angst.
Wonen is niet vanzelfsprekend, maar een keuze die we samen als samenleving maken. Ik blijf geloven dat het nog steeds kan: dat we die traditionele belofte waar kunnen maken van toen ik 37 jaar geleden naar Nederland kwam. Laten we weer samen bouwen aan een betaalbaar en leefbaar thuis voor iedereen – zoals Nederland dat ooit met trots deed en zoals ik dat nog iedere dag doe in mijn werk.
